Κυνόδοντας

Όσοι πιστεύετε ακόμα στην Ελληνική Οικογένεια ως μεγίστη αξία, αντίστοιχη της Πατρίδος και της Θρησκείας, καλύτερα να μην το δείτε. Χώρια του ότι δεν θα καταλάβετε και τίποτα, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να προσβληθείτε. Αυτές οι ταινίες είναι για ανθρώπους που είναι σε θέση να καταλάβουν πως, όπως ακριβώς η Πατρίδα είναι ένα τεράστιο μπουρδέλο και η Θρησκεία ένας κερδοσκοπικός οργανισμός,  έτσι και η Οικογένεια είναι το εκκολαπτήριο του αυγού του φιδιού. Μάγκας ο Λάνθιμος, μεγάλος μάγκας. Ο άνθρωπος έχει πιάσει το νόημα από τα μαλλιά και μας το τρίβει στη μούρη μπας και ξεκολλήσουν τα μυαλά μας και πάρουμε χαμπάρι τι γίνεται. Ο πατέρας; Δικτάτορας με όλη τη σημασία της λέξης, και μάλιστα με καλές προθέσεις. Τι να τις κάνεις όμως τις προθέσεις άμα είσαι κάφρος; Η μάνα, το τέλειο πρόβατο. Τα παιδιά, υπόδειγμα πλαστελίνης. Το πουτανάκι που τσεπώνει τα φράγκα για να πηδάει ο γιός; Κλασική περίπτωση σταρχιδιστικής συμπεριφοράς. Ο μόνος νορμάλ χαρακτήρας σε όλο το έργο είναι η... γάτα, η οποία έχει και το γνωστό άδοξο τέλος (όλοι οι αθώοι πληρώνουν τελικά τη νύφη)... Και δεν είναι τυχαίο που μόνο η μεγάλη κόρη αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να βγεί στον έξω κόσμο, όπως δεν είναι και τυχαίο το ότι στο τέλος τα σκατώνει: Άμα δεν έχεις ιδέα από αγγουρόκαμπους, δεν πας ξεβράκωτη στ΄ αγγούρια...

Όχι και 6 γκολ ρε παιδιά...

Εντάξει, δεν περίμενα να φέρει ισοπαλία (πόσο μάλλον να νικήσει) η ΑΕΚ, αλλά όχι και 6-0 ρε παιδιά, έλεος. Αυτό έχει να γίνει απο το '80-'81. Άντε να χάνανε με ένα-δύο γκόλ, άντε με τρία, αλλά έξι? ΕΞΙ? τι παει να πει δηλαδή πως είχαν κατεβάσει τα δεύτερα, δικαιολογία είναι αυτή? Τα δεύτερα δηλαδή αξίζουν μόνο για 'Β Εθνική; Κοροϊδευόμαστε τώρα;

Να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο...

Όποιος έχει τον χρόνο (και το κουράγιο) ας ρίξει μια ματιά εδώ: πρόκειται για ένα thread που δημιούργησε ο developer μιας ελληνικής εφαρμογής για iPhone, με το οποίο ουσιαστικά ειρωνεύεται αυτούς που έσπασαν την εφαρμογή του και την διανέμουν μέσω των γνωστών καναλιών. Η κουβέντα έχει πιάσει 24 σελίδες μέχρι στιγμής, και φυσικά αναλώνεται στην γνωστή αντιπαράθεση ανάμεσα στους πολέμιους (εγώ και κάνα δυο άλλοι) και τους υποστηρικτές (όλοι οι υπόλοιποι) της πειρατείας λογισμικού. Το ενδιαφέρον σε αυτή τη κουβέντα είναι η εξωπραγματική άγνοια που έχει ο κόσμος για το τι είναι πνευματική ιδιοκτησία, κλοπή, δικαίωμα και επιλογή. Αυτά που γράφονται είναι κυριολεκτικά απίστευτα, και εγώ προσωπικά έχω μείνει άναυδος με το πως γίνεται κάποιοι άνθρωποι να μπορούν ακόμα να ζουν με τόση πολλή βλακεία που κουβαλούν στο κεφάλι τους. Η πλάκα είναι πως μετά από 24 σελίδες, βρίσκεται επιτέλους κάποιος ο οποίος πολύ απλά παραδέχεται ότι κάνει ότι κάνει απλά και μόνο επειδή έτσι κάνουν και οι άλλοι, χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν αυτά που κάνει είναι θεμιτά ή όχι. Κάτι τέτοια thread είναι που με κάνουν να πιστεύω ότι αυτή η χώρα δε σώζεται με τίποτα...

Till: The Blog v.3 και η ζωή συνεχίζεται...

Σχεδόν μια δεκαετία πριν, αναλωνόμουν σε κατεβατά κειμένων στα fora του Focus. Σίγουρα για κάποιους ήταν μια ηρωική εποχή, και για κάποιους άλλους μια εποχή ασυγκράτητης βλακείας. Πρόσφατα έλαβα ένα mail από κάποιον πιτσιρικά της περιόδου εκείνης, ο οποίος προφανώς σήμερα δεν είναι και τόσο πιτσιρικάς. Ο δικός του χαρακτηρισμός για την εκείνη είναι "η περίοδος της παράνοιας". Υποθέτω πως με εντόπισε από το Twitter account μου. Μου έγραψε απλά για να μου πει πως όλα εκείνα τα κατεβατά, δεν πήγαν εντελώς στράφι: τουλάχιστον ένας κράτησε κάποια από αυτά στο μυαλό του, και τα χρησιμοποίησε  για να βρει τον δικό του μπούσουλα στη ζωή. Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα ποτέ πως θα υπήρχε άνθρωπος που θα θυμόταν ακόμα εκείνη την περίοδο, πόσο μάλλον που θα ομολογούσε πως τον είχε επηρεάσει στην μετέπειτα πορεία του. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη το δίχως άλλο: με έκανε να σκεφτώ ξανά κάποια πράγματα. Ίσως να μην είμαστε τελεσίδικα καταδικασμένοι σε θάνατο από βλακεία. Ίσως τελικά να υπάρχει μια μικρή ελπίδα, ένα αμυδρό φως στην άκρη του γαμώ-τούνελ. Ίσως εγώ να είμαι ένας αμετανόητος πεσιμιστής και να τα έχω καταλάβει όλα λάθος (εντάξει, αυτό το τελευταίο δεν παίζει με τη καμία, μη τρελαθούμε κιόλας). Όπως και να'χει, το mail αυτό, η "φωνή από το παρελθόν", με έβαλε πάλι στο παιχνίδι. Νεκρανάσταση λοιπόν για το Till: The Blog, και ξεκινάμε ολοταχώς την έκδοση 3 του πολυπαθούς ετούτου blog...

Δε θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη...

Ποτέ μη λες Ποτέ. Ιδού ο Εσταυρωμένος ο οποίος ανεστήθη εκ νεκρών και περιπατεί για μια ακόμα φορά στην χώρα των Ηλιθίων. Πάμε πάλι από την αρχή λοιπόν...

Τέλος Εποχής...

Αυτό ήταν. Μετά απο 6 χρόνια και έναν αρκετά μακρύ επιθανάτιο ρόγχο, το Till: The Blog παροπλίζεται. Αυτό το σχήμα δεν τραβάει άλλο, και χρειάζεται επειγόντως μια ανανέωση. Τα κείμενα θα παραμείνουν φυσικά διαθέσιμα, αλλά δεν πρόκειται να υπάρξουν καινούργια. Θα συνεχίσω να γράφω σε καινούργιο blog: στο Coming of Prince Kajuku. Ευχαριστώ πολύ όσους έκαναν τον κόπο να διαβάζουν αυτά που έγραφα: αν έχετε ακόμη όρεξη, κάντε μια βόλτα από το καινούργιο blog...

Απο τον Mosaic στο Twitter...

Η Ιστορία του Internet ξεκινάει απο την δεκαετία του 1950, με το RAND και το ARPANET, δεν είναι δηλαδή κάτι πρόσφατο. Μπορεί κανείς να βρεί πολλά ενδιαφέροντα άρθρα για το πως εκείνα τα αρχικά projects κατέληξαν να αποτελούν την ραχοκοκαλιά των τηλεπικοινωνιακών συστημάτων του σήμερα. Αν και σίγουρα απο τότε το Internet αποτελούσε κάτι το πρωτοποριακό, έπρεπε να φτάσουμε στην δεκαετία του 90 για να γίνει η πραγματική επανάσταση. Όταν το 1993 ο Tim Berners-Lee δημιούργησε το World Wide Web, όλοι αναγνώρισαν πως κάτι σημαντικό είχε συμβεί, κανείς όμως δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτό που ακολούθησε. Την μια μέρα υπήρχε το Gopher και το WAIS, και ξαφνικά την επόμενη υπήρχε το Mosaic, ο πρώτος browser... και το 1994 έκανε την εμφάνιση του και ο Netscape Navigator. Το 1993-94 κάνουν επίσης την εμφάνιση τους και οι πρώτες μηχανές αναζήτησης, ο Web Crawler, το Lycos, το Yahoo! και το Altavista. Εκείνη περίπου την εποχή άρχισα και εγώ να ασχολούμαι για πρώτη φορά με τους υπολογιστές...

Ήταν μια φοβερή εποχή: Με Modem 14.400 να προσπαθώ να κάνω σύνδεση, και όταν τα κατάφερνα, να κατεβάζω με ταχύτητες της τάξης των 3-5 Kilobytes. Και φυσικά να πέφτει η σύνδεση κάθε τρείς και λίγο... Ήταν φοβερή εμπειρία, την οποία μοιραζόταν ολοένα περισσότερος κόσμος. Ίσως υπερβολικά περισσότερος: Η δεκαετία έκλεισε με τον πυρετό των dot coms, και με τον ερχομό της νέας χιλιετίας, έσκασε η τεράστια αυτή φούσκα που είχε οδηγήσει στην εξαφάνιση τεράστιων επενδυτικών κεφαλαίων...

Όσο περνούσε ο καιρός γινόταν κατανοητό πως το διαδίκτυο ήταν τόσο απαραίτητο όσο και το τηλέφωνο, ίσως και περισσότερο. Όταν η RIM το 2001 κυκλοφόρησε το πρώτο Blackberry με δυνατότητες e-mail, τα πράγματα πήραν εκ νέου διαφορετική τροπή: πλέον ο υπολογιστής δεν ήταν απαραίτητος για να αποκτήσει κανείς πρόσβαση στις υπηρεσίες του Internet. Οι ταχύτητες πρόσβασης αυξάνονταν ολοένα και περισσότερο. Το διαθέσιμο υλικό προς ανάγνωση πολαπλασιαζόταν με εκθετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Και ξαφνικά το ζητούμενο ήταν η πρόσβαση απο παντού, οποιαδήποτε στιγμή...

Μετά απο 17 χρόνια χρήσης του Internet, απλά μου είναι αδύνατον να φανταστώ μια μελλοντική ζωή χωρίς αυτό. Και υποθέτω πως για αυτούς που γεννήθηκαν την δεκαετία του 1990, είναι πρακτικά αδύνατη η σύλληψη ενός κόσμου χωρίς Internet. Είναι σαν να προσπαθούν τα άτομα της γενιάς μου να συλλάβουν ένα κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα (κάτι που έζησε η γενιά των παππούδων μας). Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν πρέπει να μάθω ή να ψάξω κάτι, είναι “Google”. Η επικοινωνία μέσω sms, mail, buzz και twitter μαι φαίνεται πολύ πιο φυσική και άμεση απο την τηλεφωνική επικοινωνία. Πιστεύω πραγματικά πως το Internet είναι τα πάντα (σχεδόν). Και η αλήθεια είναι πως είμαστε ακόμα στην αρχή. Το επόμενο βήμα είναι η μετάβαση στο cloud. Το τι θα ακολουθήσει μετά, δεν μπορώ καν να το φανταστώ...

Μαρινάκης

Μεγάλη κουφάλα ο Μαρινάκης. Πάω στοίχημα ότι τα είχε συμφωνημένα με τον Βαλβέρδε απο τότε που συζητούσε ακόμα για το πλειοψηφικό πακέτο του Ολυμπιακού: Τον έβαλε να αρνηθεί την πρόταση του Κόκκαλη (με αντάλλαγμα φυσικά μεγαλύτερο συμβόλαιο όταν θα έρθει αυτός στα πράγματα), έτσι ώστε ο Κόκκαλης να φάει την πρώτη "πόρτα", και να αναγκαστεί να βρεί άλλον προπονητή, τον οποίο φυσικά ο Μαρινάκης θα έδιωχνε με την πρώτη ευκαιρία (όπως και έγινε). Φέρνει λοιπόν ο Κόκκαλης τον Λίνεν, έρχεται ο αποκλεισμός στην Ευρώπη, και τρώει και την δεύτερη "πόρτα". Οπότε ο Μαρινάκης διώχνει τον Λίνεν (την επιλογή του Κόκκαλη) και φέρνει τον Βαλβέρδε! Ούπς, τρίτη "πόρτα" για τον Κόκκαλη! Αποτέλεσμα: ο Μαρινάκης πλέον είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, έχει όλο τον κόσμο με το μέρος του γιατί έφερε τον προπονητή που ήθελαν οι οργανωμένοι, αλλά που ο (λίγος πλέον) Κόκκαλης δεν είχε καταφέρει να φέρει, και ο ίδιος ο Κόκκαλης, στην ξεφτίλα πλέον, είναι καταδικασμένος να στερηθεί την πατρότητα του Πρωταθλήματος (αν το κατακτήσει φέτος ο Ολυμπιακός) γιατί θα χρεωθεί ολόκληρο στον Μαρινάκη που έφερε τον Βαλβέρδε! Οπότε ο κακόμοιρος ο Κόκκαλης που ήθελε να αποχωρήσει απο την Προεδρία κερδίζοντας ένα ακόμα πρωτάθλημα, έτσι για την τιμή των όπλών, εάν δεί φέτος τον Ολυμπιακό να κερδίζει πρωτάθλημα, θα φύγει νύχτα, μιας και όλα τα φώτα θα είναι πάνω στον Μαρινάκη... Οπότε, μεγάλη κουφάλα ο Μαρινάκης!

Χρόνια μου πολλά...

Σήμερα λοιπόν κλείνω τα 37 και μπαίνω στα 38. Δέκα χρόνια πριν αισθανόμουν ακόμα παιδάκι, τώρα πιά έχω αρχίσει να νοιώθω τα χρόνια να βαραίνουν στην πλάτη μου...