Amstrad...

Πετάχτηκα μέχρι το Praktiker μπας και βρω κανένα τηλεχειριστήριο για το DVD player, γιατί αυτό που έχω τα έχει παίξει, αλλά τζίφος. Εκεί που κοίταζα λοιπόν, βλέπω ένα DVD player διαστάσεων 22.5x23.5x5.5 εκ. και μάρκας Amstrad. Κουφάθηκα. Το μηχανάκι είχε 37 ευρώ. Το χτύπησα μόνο και μόνο επειδή μου έκανε εντύπωση. Καλά, υπάρχει ακόμα αυτή η εταιρεία; Το συνέδεσα πάνω στο υπάρχον DVD player στο σαλόνι (επιλύοντας έτσι το πρόβλημα του χειριστηρίου που δεν λειτουργεί, και την αδυναμία του κεντρικού Player να παίξει ορισμένα πεισματάρικα DVD), και λέω να παω να χτυπήσω άλλο ένα και να το βάλω στην μικρή τηλεόραση που έχω στην κρεβατοκάμαρα...

Χριστούγεννα...

Τι είναι σήμερα τα Χριστούγεννα σήμερα; Πέρα απο όλα αυτά τα γραφικά που ακούμε απο τα δελτία ειδήσεων περί γέννησης του θείου βρέφους, τα Χριστούγεννα είναι κατά κύριο λόγο η περίοδος κατά την οποία ο Καπιταλισμός δίνει στον εργαζόμενο την ευκαιρία να αγοράσει πριν τελειώσει η χρονιά όλα αυτά (ή μέρος αυτών) που δεν πρόλαβε να αγοράσει τους προηγούμενους 11 και μισό μήνες. Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα του 13ου μισθού. Από αυτή ακριβώς την άποψη, είμαι εντελώς μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Τουτέστοιν, την τσάκισα πάλι την πιστωτική. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

α) Battle: A visual journey through 5.000 years of combat. R.G. Grant (DK Publications 2005)
β) Ιστορία του Ελληνικού Κράτους 1830-1920, τόμοι α-β. Γ.Β. Δερτιλής (Εκδ. Εστία 2005)
γ) Άρης, ο Αρχηγός των Ατάκτων. Δ. Χαριτόπουλος (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα 2003)

δ) Κάθε τέλος και αρχή. Ελένη Τσαλιγοπούλου, 2005
ε) Σαν ηφαίστειο που ξυπνά. Άλκηστις Πρωτοψάλτη, 1997

Αυτά τα ολίγα, και η χρονιά κλείνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, παραβλέπωντας όλες τις στραβές της χρονιάς, την Εφορία που φέτος μου έκαψε την γούνα, το ΤΕΒΕ που έκανε το ίδιο, τα σύνηθη προβλήματα υγείας, τις εκατοντάδες χιλιάδες μαλακίες που άκουσα και διάβασα σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες και περιοδικά, τα δίποδα ζώα που συνάντησα, τα δίποδα ζώα που όχι μόνο συνάντησα αλλά που αναγκάστηκα να ξανασυναντήσω, και φυσικά τις μαλακίες που είπα, έγραψα και έκανα ο ίδιος...
Αντί των τυπικών - σε συσκευασία δώρου - ευχών λοιπόν, με το κλείσιμο αυτής της χρονιάς ολοκληρώνω το παρών post με μια βαθύτατα φιλοσοφημένη ρήση - στίχο των Απροσάρμοστων:

ΑΝΤΕ, ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΜΑΓΚΕΣ!

Ακόμα ένα quotation...

"Όταν ήμουν δεκάξι χρονών, ο πατέρας μου ήταν ο πιο αδαής άνθρωπος του κόσμου. Όταν πια έγινα 21, έμεινα έκπληκτος με το πόσα πολλά πράγματα έμαθε μέσα σε 5 χρόνια".

Mark Twain

Και μιας και μίλησα για Ιστορία...

"Η τέχνη του να καταλήγεις σε συμπεράσματα με βάση την εμπειρία και την παρατήρηση συνίσταται στο να αξιολογείς πιθανότητες, και στο να υπολογίζεις αν οι πιθανότητες αυτές είναι υψηλές ή τουλάχιστον αρκούντως πολλές ώστε να αποτελέσουν απόδειξη. Αυτός ο τύπος υπολογισμού είναι περισσότερο πολύπλοκος και και πιο δύσκολος απο ότι θα φανταζόταν κανείς. Απαιτεί μεγάλη σωφροσύνη, συνήθως μεγαλύτερη απο την δύναμη των απλών ανθρώπων. Η επιτυχία των τσαρλατάνων, των μάγων και των αλχημιστών - και όλων αυτών που εκμεταλεύονται την ευπιστία του κοινού - βασίζεται σε λάθη αυτού ακριβώς του είδους του υπολογισμού".

Antoine Lavoisier - Benjamin Franklin, στο "Report of the Commision delegated by the King to investigate Animal magnetism" (1784).

Η συγκεκριμένη επιτροπή ερευνούσε τις αιτιάσεις του διάσημου την εποχή εκείνη Franz Anton Mesmer, ο οποίος κορόιδευε και εκμεταλευόταν το σύνολο σχεδόν της "καλής" Ευρωπαικής κοινωνίας με τα φαντασμαγορικά του σόου...

Πως μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο ιστορίας...

Βασικά υπάρχουν δύο μέθοδοι.

Α) Η τυπική μέθοδος: Προαπαιτείται σπουδή του αντικειμένου (τουτέστοιν σπουδές στο αντικείμενο της Ιστορίας, καθώς και μεταπτυχιακά - εξειδίκευση στο συγκεκριμένο γνωστικό πεδίο). Μελέτη - έρευνα του αντικειμένου για μεγάλο χρονικό διάστημα (σπανίως κάτω της 3ετίας, συνήθως 5-20 χρόνια, ενίοτε και περισσότερο), πλήρης καταγραφή της βιβλιογραφίας καθώς και των αντίθετων απόψεων άλλων ιστορικών ερευνητών. Απαιτείται επίσης σχετική αντικειμενικότητα, ή τουλάχιστον σχετική αμεροληψία. Συναργασία με κάποιο ίδρυμα ή εκδοτικό οίκο για περεταίρω ανάλυση-κριτική του έργου πρίν την έκδοση του.

Β) η Λιακό-μέθοδος: Προαπαιτείται η ύπαρξη συγγραφέα αυτοπροσδιοριζόμενου ως "συγγραφεά - ερευνητή". Δεν χρειάζονται σπουδές, όπως επίσης δεν χρειάζεται τεκμηρίωση/ βιβλιογραφία. Η μοναδική απαίτηση είναι η σύμπλευση με το ιδεολογικό στέγασμα του εκδότη, καθώς και η παράδοση του έργου εντός τριών μηνών το πολύ. Απαιτείται επίσης η ύπαρξη τίτλου που να προϊδεάζει για το μεγαλείο του έργου, την αξία του και την σημασία του. Συνεργασία μόνο με τον εκδότη. Κριτική ανάλυση μόνο απο τον εκδότη, και πάντα μετά απο την έκδοση, και με σκοπό την πώληση/ προώθηση του έργου.

Συμπέρασμα: Γειά σου ρε Σακκέτο-πακέτο...

Αποκάλυψη...

Ο J95 έχει δίκιο. Αυτό εδώ το κείμενο είναι πραγματικό διαμάντι. Διαβάστε το και μετά πρσπαθήστε να φανταστείτε τι συμβαίνει εδώ στο Ελάντα. Σίγουρα θα καταλάβετε γιατί ο Μίστερ Λιακό αξίζει δικαίως το χαρακτηρισμό του Μέγα Καραφασισταραίου...

Στο προ-τελευταίο μου μήνυμα με θέμα το πολυτονικό...

...υπάρξαν κάμποσα σχόλια, αν και δεν το περίμενα, μιας και το θέμα νομίζω πως έχει ήδη υπερ-αναπτυχθεί, οπότε μια ακόμα ανάλυση και στο δικό μου blog θα ήταν περιττή (άλλωστε, η αναφορά μου σε αυτό το θέμα είχε μάλλον χαρακτήρα επίμετρου, παρά προοπτική ανάπτυξης) . Εντούτοις σχόλια υπήρξαν, και για μια ακόμη φορά είδα το ίδιο σκηνικό: Εντάξει ρε παιδιά, σας καταλαβαίνω. Προσπαθήστε όμως να με καταλάβετε και εσείς. Δεν λέω πως το πολυτονικό είναι κακό ή λανθασμένο σύστημα. Λέω απλά πως δεν είναι πλέον λειτουργικό. Για την ακρίβεια, έχει πάψει εδώ και πολύ καιρό να είναι λειτουργικό. Και για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς, έναν ολόκληρο αιώνα η Ελληνική κοινωνία προσπαθούσε να απαλλαγεί απο αυτό, και τώρα που τα κατάφερε, ζητάτε την επαναφορά του; Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου δηλαδή. Εντάξει, ήταν γαμάουα οι αρχαίοι, εμείς όμως δεν είμαστε οι αρχαίοι, και με το να ιυοθετήσουμε ξανά το πολυτονικό ούτε πιο έξυπνοι θα γίνουμε, ούτε την δυσλεξία θα καταργήσουμε (αυτές τις παρλαπίπες αφήστε τις κατά μέρος). Αντίθετα, θα δημιουργήσουμε ένα ακόμη πρόβλημα. Μα γιατί ρε γαμώτο είναι τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό ότι πράγματι, η χρήση της γλώσσας απο μια κοινωνία είναι αυτή που μεταβάλλει τους κανόνες της; Αφού ρε παληκάρια το αντίθετο δεν μπορεί να γίνει, γιατί εξακολουθείτε να μας τα πρήζετε; Αφού είτε σας αρέσει είτε όχι, η (κάθε) γλώσσα είναι δυναμική μορφή επικοινωνίας. Με το να επιμένετε στην χρήση κανόνων που de facto δεν εφαρμόζονται (και δεν μπορούν να εφαρμοστούν) πλέον, απλά διαιωνίζετε το πρόβλημα. Τι διάολο το λιβανίζετε το θέμα; Έλεος...

Σε μια χώρα όπου...

... η Δεξιά κυβέρνηση της νομίζει πως ανήκει στον χώρο του Κέντρου, που το Κομμουνιστικό της Κόμμα έχει βουλευτές που προσκυνάνε εικόνες και φιλάνε σταυρούς, που ο λαός της πιστεύει πως 'Ελλην = Ορθόδοξος και Μη-ορθόδοξος = Ανθέλλην, και που έχει και μερικούς που νομίζουν πως είναι κατευθείαν και αιματολογικά απόγονοι του Μεγαλέξανδρου και του Αριστοτέλη, είναι πολύ φυσικό να ακούει κανείς ότι μαλακία μπορεί να φανταστεί, και ακόμα πιο φυσικό να βρεί κανείς δίποδα ζώα πρόθυμα να πιστέψουν ότι παραμύθι τους ξεφουρνίσεις...

Η αλήθεια είναι...

...πως μάλλον το έχουν παραχέσει το θέμα. Πολυτονικό και μαλακίες τούμπανο. Ρε παλικάρια, πάρτε μια τυπική πολυτονική φράση, γράψτε την σε ένα χαρτί, και απο κάτω γράψτε την μονοτονική της απόδοση. Στην συνέχεια, προφέρετε δυνατά και τις δυο αυτές φράσεις. Ε, αμα δεν προφέρετε και τις δυο φορές την ίδια ακριβώς φράση, να με φτύσετε. Αφού ρε ηλίθιοι οι δασείες, οι οξείες και οι περισπωμένες δεν μεταβάλλουν πλέον την προφορά των λέξεων, λογικό δεν είναι να μην χρησιμοποιούνται; Ή μήπως έχετε την εντύπωση πως με την επαναφορά του πολυτονικού θα αρχίσουμε να προφέρουμε διαφορετικά τις λέξεις; Καλά, αυτές τις μαλακίες περί αύξησης της εξυπνάδας και μαγικής εξαφάνισης της δυσλεξίας κρατήστε τις για εσωτερική κατανάλωση (κοινώς, να τις λέτε στον καθρέφτη και να χύνετε απο αρχαία μεγαλωσύνη). Οι κανόνες μιας γλώσσας προκύπτουν απο την ίδια την χρήση της γλώσσας, και όχι το αντίστροφο. Κοινώς, αμα δεν γουστάρετε, αμε και γαμηθείτε. Κατάλαβες ρε φίλε; Δεν φτάνει που έχουμε τα χίλια μύρια προβλήματα, θέλουν τώρα να μας τα πρήξουν και με το πολυτονικό. Αφού ρε μεγάλε το σύστημα έχει ψοφήσει εδώ και καιρό, τι το μελετάς; Αμα δηλαδή το επαναφέρεις, νομίζεις πως θα σπεύσουμε όλοι να το υιοθετήσουμε; Για να καταλάβει όμως κανείς την ουσία του θέματος, πρέπει να δεί τους Ισπανούς, που και αυτή κάποια στιγμή μιλούσαν για κατάργηση της περισπωμένης πάνω απο το n. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν έγινε, για τον εξής απλό λόγο: γράψτε "Espana" και μετά γράψτε "Espana" με περισπωμένη πάνω απο το "n". Για δοκιμάστε τώρα να τα προφέρετε: Το πρώτο προφέρεται "εσπάνα" και το δεύτερο "εσπάνια". Το πιάσατε; Στην Ισπανική γλώσσα, αυτό το μικρό συμβολάκι διαφοροποιεί την προφορά της λέξης. Στην δική μας την γλώσσα ρε καραγκιόζηδες, ποια προφορική διαφοροποίηση προκύπτει απο την προσθήκη της δασείας; Και μιλάμε για ΥΠΑΡΚΤΗ, χρηστική διαφοροποίηση, όχι για την θεωρητική διαφοροποίηση των βιβλίων γραμματικής πριν απο 150 χρόνια. Αλλά ίσως να ζητάει κανείς πολλά απο τους γκαγκά όταν περιμένει να αντιμετωπίσουν την γλώσσα ως δυναμικό σύνολο έκφρασης, και όχι σαν απολίθωμα του χρυσού αιώνα του Περικλή...