Αλλαγές...

Καινούργια χρονιά μπαίνει, είπα να κάνω μερικές αλλαγές. Άλλαξα λοιπόν το theme και τα συνοδευτικά κειμενάκια της φάτσας μου, και έπονται μερικές ακόμα αλλαγές/ προσθήκες στα links...

Παλιές καλές εποχές...

Ήταν κάποτε ένας μικρός εκδοτικός οίκος ο οποίος έβγαζε βιβλία πληροφορικής. Ήταν κάποτε και ένας συγγραφέας ο οποίος έγραφε βιβλία για υπολογιστές. Όλα κυλούσαν ήσυχα στην μικρή αυτή αγορά: Ο κόσμος διάβασε βιβλία για να μάθει πως δουλεύουν τα ρημάδια τα Γουίντοους, ο συγγραφέας έγραφε, και ο εκδοτικος οίκος εξέδιδε. Και ξαφνικά η αγορά τα τίναξε. Πάπαλα. Οι πωλήσεις των βιβλίων πληροφορικής έπεσαν κατακόρυφα. Ο εκδοτικός οίκος είχε δυο επιλογές: ή θα το έκλεινε το μαγαζί, ή θα άλλαζε αντικείμενο. Και ο συγγραφέας είχε και αυτός δυο επιλογές: ή θα άλλαζε και αυτός αντικείμενο, ή θα τα παρατούσε. Η στροφή στην αρχή ήταν ανώδυνη: έγινε απλά ένα πέρασμα στην λογοτεχνία του φανταστικού και στην επιστημονική φαντασία. Ο συγγραφέας δεν είναι πρόβλημα να ακολουθήσει: άλλωστε, και τα δυο αυτά αντικείμενα τον ενδιέφεραν. Αργότερα όμως, η στροφή έγινε πιο έντονη: στην αγορά άρχισε να διαμορφώνεται με γρήγορους ρυθμούς μια νέα τάση, η οποία απαιτούσε την τροφοδότηση θεμάτων γύρω απο το υπερφυσικό, το παραφυσικό, τα μυστήρια, τις συνωμοσίες και τα παράδοξα. Για τον εκδοτικό οίκο, αυτή η στροφή ήταν μάλλον ευχάριστη, τουλάχιστον απο καθαρά επιχειρηματική σκοπιά, μιας και ο χώρος ήταν εν πολλοίς ενεκμετάλευτος, και η ζήτηση απο το αναγνωστικό κοινό τεράστια. Για τον συγγραφέα όμως, ήταν κάτι το αδιανόητο. Γι΄ αυτό και σταμάτησε να γράφει. Τόσο απλά...

Αυτή η μικρή ιστορία μας λέει ουσιαστικά τρία πράγματα.
Πρώτον, για την τυπική μικρο-μεσαία επιχείρηση στον χώρο των εκδόσεων. Η επιχείρηση συνήθως δεν έχει την δυνατότητα να κρατήσει κάποια ψηλά στάνταρτ, ειδικά όταν οι χρόνοι και οι υποχρεώσεις πιέζουν. Οφείλει λοιπόν να είναι ευέλικτη όσον αφορά το προϊόν της. Αυτό είναι κατανοητό. Όπως είναι επίσης κατανοητό πως με την στάση της αυτή βοηθά στην πτώση του επιπέδου του προϊόντος.
Δεύτερον, για τον συγγραφέα. Ο συγγραφεάς οφείλει καταρχάς να θρέψει τον εαυτό του και την οικογένεια του. Τουτέστοιν, οφείλει να είναι και αυτός ευέλικτος. Εαν τεθεί το ζήτημα "οικονομική επιβίωση VS σεβασμός του εαυτού του και της εργασίας του", συνήθως επιλέγει το πρώτο. Η περίπτωση του παραπάνω συγγραφέα αποτελεί μάλλον εξαίρεση. Εννοείται πάντως πως και ο συγγραφέας ο οποίος δικαιολογημένα επιλέγει τον δρόμο της ευελιξίας και της οικονομικής επιβίωσης, φέρει και αυτός μερίδιο ευθύνης για την πτώση του επιπέδου του προϊόντος.
Τρίτον, για το αναγνωστικό κοινό. Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται: Είναι το κοινό αυτό το οποίο ορίζει το πλαίσιο στο οποίο αναγκάζονται οι εκδότες να κινηθούν, ή μήπως είναι οι εκδότες αυτοί οι οποίοι δημιουργούν τα πλαίσια στα οποία κινείται το κοινό; Μήπως ισχύουν και τα δύο; Και ποια είναι άραγε εννοιολογικά η αξία του "αναγνωστικού κοινού"; Δεν πρόκειται άραγε για μεμονωμένους αναγνώστες, με διακριτά γούστα και αρέσκειες; Μήπως το αναγνωστικό κοινό είναι απλά η ποσοτικοποίηση της αγοράς βιβλίου; Και απο αυτή την πλευρά, την καθαρά ποσοτική, δεν έχει το "αναγνωστικό κοινό" και αυτό μερίδιο ευθύνης για την πτώση της ποιότητας του προϊόντος;

Όλοι τελικά είναι αθώοι. Και όλοι είναι ένοχοι. Ίσως μάλιστα να είναι όλοι περισσότερο ένοχοι απ΄ ότι αθώοι. Η ουσία όμως παραμένει η ίδια: Ο Λιακόπουλος πουλάει περισσότερο απο τις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Πατρών. Ο Σακέτος διαβάζεται περισσότερο απο τον Δερτιλή. Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών βρίσκονται σε περισσότερες βιβλιοθήκες απ΄ ότι η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Το Τρίτο Μάτι πουλάει περισσότερα τεύχη απο το Cogito. Και πάει λέγοντας...

Η χαμένη αίγλη της Ευρώπης...

Το σημερινό άρθρο του Μιχάλη Μητσού στα "Νέα" (Διαστάσεις, σελίδα 70) έχει τίτλο "Η χαμένη αίγλη της Ευρώπης". Παραθέτω την τελευταία παράγραφο:
"Αυτή είναι η εκδίκηση της γηραιάς ηπείρου. Απέναντι στους αφελείς που πιστεύουν οτι ο κόσμος μας είναι φτιαγμένος απο έναν έξυπνο νου και ένα επιτήδιο χέρι, αντιτάσσει τον επιστήμονα που παρουσίασε τη θεωρία της εξέλιξης και της φυσικής επιλογής. Απάναντι στους φανατικούς που θέλουν τους άνδρες ναρκωμένους και τις γυναίκες υποταγμένες, αντιπαραθέτει τον μουσικό που έγραφε το 1789 στην γυναίκα του: "Την 1η Ιουνίου θα κοιμηθώ στην Πράγα, όπως και την 3η. Την 4η; Δίπλα στην αγαπημένη μου γυναικούλα! Ετοίμασε καλά την αγαπημένη και πανέμορφη μικρή φωλιά, γιατί ο ανθρωπάκος μου την αξίζει πραγματικά, συμπεριφέρθηκε πολύ καλά και δεν επιθυμεί τίποτα άλλο παρά να κατακτήσει τον υπέροχο κώλο σου". Είμαστε Ευρωπαίοι, ναι, και είμαστε υπερήφανοι γι΄ αυτό"...

Εντέλει...

Διάβασα το δεύτερο μέρος της τριλογίας περί πολυτονικού στο Περιγλώσσιο, και αυτό που μου έμεινε (το οποίο είναι και εν μέρει το τελικό συμπέρασμα του συγγραφέα) είναι πως, ξέχωρα απο το ιδεολογικό εφαλτήριο των απολογητών του πολυτονικού και της καθαρεύουσας το οποίο έχει την βάση του σε κατεξοχήν εθνικιστικές-φασιστικές ιδεοληψίες περί παγκόσμιου γλωσσικού μεγαλείου και ανυπέρβλητης εθνικής κληρονομιάς, όσον αφορά το καθαρά επιστημονικό σκέλος του ζητήματος, το όλο ζήτημα δεν είναι παρά μια φούσκα, καθώς δεν υπάρχει ουσιαστικά κανένα απολύτως σοβαρό ή έστω στοιχειώδες επιστημονικό επιχείρημα το οποίο να υποστηρίζει μια ενδεχόμενη επαναφορά του πολυτονικού συστήματος...

Amstrad...

Πετάχτηκα μέχρι το Praktiker μπας και βρω κανένα τηλεχειριστήριο για το DVD player, γιατί αυτό που έχω τα έχει παίξει, αλλά τζίφος. Εκεί που κοίταζα λοιπόν, βλέπω ένα DVD player διαστάσεων 22.5x23.5x5.5 εκ. και μάρκας Amstrad. Κουφάθηκα. Το μηχανάκι είχε 37 ευρώ. Το χτύπησα μόνο και μόνο επειδή μου έκανε εντύπωση. Καλά, υπάρχει ακόμα αυτή η εταιρεία; Το συνέδεσα πάνω στο υπάρχον DVD player στο σαλόνι (επιλύοντας έτσι το πρόβλημα του χειριστηρίου που δεν λειτουργεί, και την αδυναμία του κεντρικού Player να παίξει ορισμένα πεισματάρικα DVD), και λέω να παω να χτυπήσω άλλο ένα και να το βάλω στην μικρή τηλεόραση που έχω στην κρεβατοκάμαρα...

Χριστούγεννα...

Τι είναι σήμερα τα Χριστούγεννα σήμερα; Πέρα απο όλα αυτά τα γραφικά που ακούμε απο τα δελτία ειδήσεων περί γέννησης του θείου βρέφους, τα Χριστούγεννα είναι κατά κύριο λόγο η περίοδος κατά την οποία ο Καπιταλισμός δίνει στον εργαζόμενο την ευκαιρία να αγοράσει πριν τελειώσει η χρονιά όλα αυτά (ή μέρος αυτών) που δεν πρόλαβε να αγοράσει τους προηγούμενους 11 και μισό μήνες. Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα του 13ου μισθού. Από αυτή ακριβώς την άποψη, είμαι εντελώς μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Τουτέστοιν, την τσάκισα πάλι την πιστωτική. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

α) Battle: A visual journey through 5.000 years of combat. R.G. Grant (DK Publications 2005)
β) Ιστορία του Ελληνικού Κράτους 1830-1920, τόμοι α-β. Γ.Β. Δερτιλής (Εκδ. Εστία 2005)
γ) Άρης, ο Αρχηγός των Ατάκτων. Δ. Χαριτόπουλος (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα 2003)

δ) Κάθε τέλος και αρχή. Ελένη Τσαλιγοπούλου, 2005
ε) Σαν ηφαίστειο που ξυπνά. Άλκηστις Πρωτοψάλτη, 1997

Αυτά τα ολίγα, και η χρονιά κλείνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, παραβλέπωντας όλες τις στραβές της χρονιάς, την Εφορία που φέτος μου έκαψε την γούνα, το ΤΕΒΕ που έκανε το ίδιο, τα σύνηθη προβλήματα υγείας, τις εκατοντάδες χιλιάδες μαλακίες που άκουσα και διάβασα σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες και περιοδικά, τα δίποδα ζώα που συνάντησα, τα δίποδα ζώα που όχι μόνο συνάντησα αλλά που αναγκάστηκα να ξανασυναντήσω, και φυσικά τις μαλακίες που είπα, έγραψα και έκανα ο ίδιος...
Αντί των τυπικών - σε συσκευασία δώρου - ευχών λοιπόν, με το κλείσιμο αυτής της χρονιάς ολοκληρώνω το παρών post με μια βαθύτατα φιλοσοφημένη ρήση - στίχο των Απροσάρμοστων:

ΑΝΤΕ, ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΜΑΓΚΕΣ!

Ακόμα ένα quotation...

"Όταν ήμουν δεκάξι χρονών, ο πατέρας μου ήταν ο πιο αδαής άνθρωπος του κόσμου. Όταν πια έγινα 21, έμεινα έκπληκτος με το πόσα πολλά πράγματα έμαθε μέσα σε 5 χρόνια".

Mark Twain

Και μιας και μίλησα για Ιστορία...

"Η τέχνη του να καταλήγεις σε συμπεράσματα με βάση την εμπειρία και την παρατήρηση συνίσταται στο να αξιολογείς πιθανότητες, και στο να υπολογίζεις αν οι πιθανότητες αυτές είναι υψηλές ή τουλάχιστον αρκούντως πολλές ώστε να αποτελέσουν απόδειξη. Αυτός ο τύπος υπολογισμού είναι περισσότερο πολύπλοκος και και πιο δύσκολος απο ότι θα φανταζόταν κανείς. Απαιτεί μεγάλη σωφροσύνη, συνήθως μεγαλύτερη απο την δύναμη των απλών ανθρώπων. Η επιτυχία των τσαρλατάνων, των μάγων και των αλχημιστών - και όλων αυτών που εκμεταλεύονται την ευπιστία του κοινού - βασίζεται σε λάθη αυτού ακριβώς του είδους του υπολογισμού".

Antoine Lavoisier - Benjamin Franklin, στο "Report of the Commision delegated by the King to investigate Animal magnetism" (1784).

Η συγκεκριμένη επιτροπή ερευνούσε τις αιτιάσεις του διάσημου την εποχή εκείνη Franz Anton Mesmer, ο οποίος κορόιδευε και εκμεταλευόταν το σύνολο σχεδόν της "καλής" Ευρωπαικής κοινωνίας με τα φαντασμαγορικά του σόου...

Πως μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο ιστορίας...

Βασικά υπάρχουν δύο μέθοδοι.

Α) Η τυπική μέθοδος: Προαπαιτείται σπουδή του αντικειμένου (τουτέστοιν σπουδές στο αντικείμενο της Ιστορίας, καθώς και μεταπτυχιακά - εξειδίκευση στο συγκεκριμένο γνωστικό πεδίο). Μελέτη - έρευνα του αντικειμένου για μεγάλο χρονικό διάστημα (σπανίως κάτω της 3ετίας, συνήθως 5-20 χρόνια, ενίοτε και περισσότερο), πλήρης καταγραφή της βιβλιογραφίας καθώς και των αντίθετων απόψεων άλλων ιστορικών ερευνητών. Απαιτείται επίσης σχετική αντικειμενικότητα, ή τουλάχιστον σχετική αμεροληψία. Συναργασία με κάποιο ίδρυμα ή εκδοτικό οίκο για περεταίρω ανάλυση-κριτική του έργου πρίν την έκδοση του.

Β) η Λιακό-μέθοδος: Προαπαιτείται η ύπαρξη συγγραφέα αυτοπροσδιοριζόμενου ως "συγγραφεά - ερευνητή". Δεν χρειάζονται σπουδές, όπως επίσης δεν χρειάζεται τεκμηρίωση/ βιβλιογραφία. Η μοναδική απαίτηση είναι η σύμπλευση με το ιδεολογικό στέγασμα του εκδότη, καθώς και η παράδοση του έργου εντός τριών μηνών το πολύ. Απαιτείται επίσης η ύπαρξη τίτλου που να προϊδεάζει για το μεγαλείο του έργου, την αξία του και την σημασία του. Συνεργασία μόνο με τον εκδότη. Κριτική ανάλυση μόνο απο τον εκδότη, και πάντα μετά απο την έκδοση, και με σκοπό την πώληση/ προώθηση του έργου.

Συμπέρασμα: Γειά σου ρε Σακκέτο-πακέτο...