Ρε ποιός είναι αυτός ο Σόϊμπλε;

"Ποιός είναι ο κύριος Σόϊμπλε;", αναρωτιέται ο κατά τα άλλα αξιότιμος κύριος Παπούλιας. Μάλιστα. Ποιός είναι ο κύριος Σόϊμπλε. Με πολύ απλά λόγια λοιπόν, ο κύριος Σόϊμπλε είναι ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών. Είναι αυτός που θα βάλει το χέρι στην τσέπη του Γερμανικού λαού και θα μας δώσει ένα τσουβάλι δις ευρώ για να σώσουμε το τομάρι μας. Επειδή όμως είναι Γερμανός, και επειδή σέβεται την τσέπη του Γερμανού εργαζόμενου απο τον οποίο παίρνει τα λεφτά τα οποία μας δίνει, κάνει ότι περνάει απο το χέρι του ώστε να εξασφαλίσει οτι ο Γερμανός εργαζόμενος θα τα πάρει κάποια στιγμή πίσω τα λεφτά του. Και αυτό προφανώς αποτελεί μέγιστο αμάρτημα για τον κάθε Έλληνα που τα  τελευταία 30 χρόνια έχει εμπεδώσει την ιδέα πως δανεικά ίσον αγύριστα...

No Way Out...

Έγραφα την Κυριακή πως κατά την άποψη μου, η ψήφιση του Μνημονίου 2 είναι μονόδρομος. Εξακολουθώ να πιστεύω πως ήταν η μόνη ενδεδειγμένη λύση, έτσι όπως έχουν τα πράγματα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως πιστεύω οτι το Μνημόνιο θα πετύχει: το αντίθετο μάλιστα. Θεωρώ την αποτυχία του δεδομένη, και μάλιστα για τους ίδιους ακριβώς λόγους που απέτυχε και το πρώτο Μνημόνιο. Το πράγμα θα κολλήσει και πάλι στο γνωστό σημείο: δεν πρόκειται να γίνουν οι μεταρυθμίσεις που προβλέπονται, επειδή πολύ απλά κανείς δεν θέλει να γίνουν οι μεταρυθμίσεις αυτές (εννοείται πως εξαιρούνται οι Τροϊκανοί, οι δανειστές και οι Ευρωπαίοι ηγέτες). Και κανείς δεν θέλει να γίνουν οι μεταρυθμίσεις, γιατί είναι όλοι τόσο πολύ διαπλεγμένοι και διεφθαρμένοι ώστε κάθε απόπειρα αλλαγής να προσκρούει σταθερά σε ένα απίστευτο πλέγμα πιέσεων και εκβιασμών, καθιστώντας την όποια προσπάθεια ματαιόπονη. Το θέμα βέβαια είναι πως και οι Ευρωπαίοι το έχουν καταλάβει αυτό: έτσι άλλωστε εξηγείται και η στροφή 180 μοιρών που βλέπουμε πλέον στην στάση αρκετών απο αυτούς που κάνουν κουμμάντο στις Βρυξέλλες. Είχαν στην διάθεση τους έναν ολόκληρο χρόνο να μας μελετήσουν και να μας αξιολογήσουν, και γνωρίζουν πλέον πολύ καλά τι είμαστε διατεθιμένοι να κάνουμε (να πάρουμε το ζεστό χρήμα) και τι να μην κάνουμε (να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις τις οποίες αναλαμβάνουμε ως προϋπόθεση για το ζεστό χρήμα). Ως εκ τουτου, δεν με εκπλήσει καθόλου το γεγονός οτι ακόμα και με την ψήφιση του Μνημονίου 2 απο τη Βουλή (και μάλιστα με τα 2/3 των ψήφων), οι Ευρωπαίοι κωλυσιεργούν, μεταθέτοντας το Eurogroup για την Δευτέρα. All in all, νομίζω πως στην τελική το μόνο που καταφέραμε είναι να πάρουμε μια ακόμα παράταση χρόνου πρωτού συμβεί το αναπόφευκτο: η άτακτη χρεωκοπία και η εθελοντική μας έξοδος απο την Ευρωζώνη και το ευρώ...

ο κυρίαρχος Λαός και το Μνημόνιο...

Πριν απο λίγο καιρό, σε μια συζήτηση που είχα με ένα φίλο μου, είχε τεθεί το εξής ερώτημα: Ας υποθέσουμε πως ένας δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης, γνωρίζει πολύ καλά οτι ακολουθώντας την x πολιτική, θα καταφέρει μακροπρόθεσμα να ωφελήσει τη χώρα του. Παράλληλα, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού αντιτίθεται στην εφαρμογή της x πολιτικής. Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής: νομιμοποιείται ο ηγέτης να εφαρμοσει την πολιτική αυτή, απο την στιγμή που είναι δεδομένο πλέον οτι δεν εκφράζει τη βούληση του λαού (του ίδιου λαού που τον έκανε ηγέτη) ο οποίος δεδηλωμένα αρνείται την πολιτική αυτή;

Στην τελευταία δημοσκόπηση της Public Issue, το 80% τίθεται ξεκάθαρα κατά του Μνημονίου 2 (για την ακρίβεια, σε όλες τις δημοσκοπήσεις απο την εποχή του Μνημονίου 1 η μεγάλη πλειοψηφία τίθεται σταθερά κατά της πολιτικής αυτής). Οπότε λοιπόν ρωτάω: Νομιμοποιείται η κυβέρνηση να φέρει προς ψήφιση τη νέα δανειακή σύμβαση (και κατ΄ επέκταση νομιμοποιείται η Βουλή να την ψηφίσει), απο τη στιγμή που είναι δεδομένο οτι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν την επιθυμεί; Προσοχή, δεν ασχολούμαι με το αν είναι ορθή ή λανθασμένη η πολιτική της νέας δανειακής σύμβασης, ασχολούμαι μόνο με το ζήτημα της νομιμοποίησης της συγκεκριμένης πολιτικής, λαμβάνοντας ως δεδομένο το γεγονός οτι το Σύνταγμα ορίζει σαφώς πως "Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία" (άρθρο 1, παράγραφος 2), και πως " Όλες οι εξουσίες πηγάζουν απο τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους, και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα" (άρθρο 1, παράγραφος 3).

Προσωπική μου άποψη είναι πως η ψήφιση του Μνημονίου 2 είναι μονόδρομος, άσχετα απο το γεγονός οτι η αίσια έκβαση του είναι εντέλει αμφίβολη. Απο την άλλη όμως θεωρώ πως πραγματικά θα μας άξιζε να ΜΗΝ ψηφιστεί (να γίνει δηλαδή αυτό που επιθυμεί το 80% του κυρίαρχου Λαού), μόνο και μόνο για να καταλάβει ο κυρίαρχος Λαός πως, με τόση μαλακία που κουβαλάει στο κεφάλι του, δεν του αξίζει τίποτα άλλο απο το να ψηφήσει απο την πείνα και την ανέχεια που θα ακολουθήσει μια άτακτη χρεωκοπία της χώρας. Τουλάχιστον αυτοί που θα επιβιώσουν θα έχουν πάρει ένα γερό μάθημα για τις συνέπειες της βλακείας, και ενδεχομένως να βάλουν μυαλό για την επόμενη φορά που η χώρα θα βρεθεί σε μια τόσο κρίσιμη κατάσταση (εαν βέβαια στο μεταξύ δεν έχουν ξεχάσει το τι πέρασαν για να επιβιώσουν)...

Εγώ την ομελέτα και εσείς τα αυγά...

Αν κατάλαβα καλά, αυτό που ουσιαστικά ζητάει ο Σαμαράς είναι προσωρινή κυβέρνηση με μη πολιτικά πρόσωπα, διάρκειας ολίγων εβδομάδων, με στόχο την κύρωση της δανειακής σύμβασης αλλά όχι των συνοδευτικών μέτρων, και μετά εκλογές.

Με δυο λόγια, θέλει να στηρίξει μια προσωρινή κυβέρνηση στην οποία δεν θα μετέχει κανείς απο το κόμμα του, η οποία δεν θα πάρει καμία απόφαση για τα μέτρα που θα συνοδεύσουν την δανειακή σύμβαση. Κοινώς, συναινεί στην δανειακή σύμβαση υπο την προϋπόθεση οτι θα έχει μηδενική ευθύνη για τα πεπραγμένα της προσωρινής κυβέρνησης, ώστε να πάει σε εκλογές χωρίς τα ενδεχόμενα  "βαρίδια" δυσάρεστων αποφάσεων...

Εμ έτσι ρε παιδιά γίνομαι κι εγώ Πρωθυπουργός. Ο τύπος θέλει να φτιάξει ομελέτα αλλά να σπάσουν άλλοι τα αυγά. Τι γαμάτους πολιτικούς αρχηγούς έχουμε τελικά... Η πλάκα είναι πως βλέποντας τον Σαμαρά, μου είναι αδύνατον να βρίσω τον Παπανδρέου. Και δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ ή να στεναχωρηθώ γι΄ αυτό...

Εδώ ο κόσμος καίγεται...

Μάλιστα. Λοιπόν, ο Παπανδρέου ζητάει συναίνεση και εννοεί να αποδεχτούν όλοι αδιαμαρτύρητα τις επιλογές του (παράλληλα απορρίπτει κάθε συζήτηση περί συγκυβέρνησης γιατί πως να το κάνουμε, ένας Παπανδρέου είναι πάντα too large για να υπάρξει χώρος και για άλλον στην καρέκλα). Ο Σαμαράς αρνείται να συναινέσει και ζητάει εκλογές εδώ και τώρα, για να σώσει τη χώρα με το μαγικό ραβδάκι της ανάπτυξης που προφανώς του χάρισε ο Χάρρι Πόττερ. Η Παπαρήγα ζητάει εκλογές και έξοδο απο το ευρώ, έξοδο απο την ΟΝΕ, έξοδο απο το ΝΑΤΟ, έξοδο απο την Τούμπα, ακόμα και... έξοδο των Ισραηλιτών απο την Αίγυπτο, γιατί η Ελλάδα είναι πλούσια και αυτάρκης και γιατί δίκιο είναι το δίκιο του εργάτη (οι εργαζόμενοι στον 902 εξαιρούνται). Ο Καρατζαφέρης ζητάει κυβέρνηση εθνικής ομοψυχίας, εθνικής ανάτασης, εθνικής Ελλάδος, με συμμετοχή προσωπικοτήτων (μάλλον εννοεί την Έφη Σαρρή). Ο Τσίπρας ζητάει παραίτηση Παπούλια, εκλογές και συνεργασία των αριστερών προοδευτικών κομμάτων (γιατί ως γνωστόν τα αριστερά κόμματα έχουν μεγάλη παράδοση στην συνεργασία).

Τουτέστοιν, όλοι διαφωνούν με όλους, και οι Ευρωπαίοι ηγέτες τραβάνε τα μαλλιά τους με αυτά που ακούνε και βλέπουνε. Ο Σαρκοζί βγαίνει και λέει ευθέως ότι ήταν λάθος η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, και οι δικοί μας εδώ συζητάνε για την παρέλαση που δεν έγινε. Όλη η Ευρώπη λέει ότι παίζουμε με τη φωτιά και ότι ουσιαστικά πηγαίνουμε για έξοδο απο το ευρώ με τις εξυπνάδες μας (η πλέον πρόσφατη είναι φυσικά η ανακοίνωση για το δημοψήφισμα), και εμάς μας απασχολεί το αν ήταν σωστή ή λανθασμένη η απόφαση του Παπούλια να αποχωρήσει απο την εξέδρα των επισήμων.

Μέχρι που αναπόφευκτα θα βγεί η Μέρκελ και θα μας πεί "αγαπητοί Έλληνες, είστε για τον πούτσο καβάλα, πάρτε λοιπόν το κουβαδάκι σας και τραβάτε για άλλη παραλία. Αρκετά σας ανεχτήκαμε, οπότε τραβάτε στο γέρο-διάολο μπας και βρούμε την ησυχία μας. Λες και δεν έχουμε άλλη δουλειά απο το να ασχολούμαστε με τις μαλακίες σας. Πάρτε τον πούλο λοιπόν, τραβάτε πίσω στην κωλό-δραχμή σας, και αφήστε το ευρώ για εμάς που ξέρουμε να κρατάμε τα κράτη μας όρθια. Εκ μέρους των χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ευχαριστούμε πολύ που μας πρήξατε τ'αρχίδια 2 χρόνια τώρα, αλλά δεν θα πάρουμε άλλο". Και θα μας δείξει τον δρόμο προς τα αποδυτήρια...

Σπινέλλη, έφυγες νωρίς... (και καλά έκανες)

Διαβάζωντας το άρθρο της Καθημερινής για τον Σπινέλλη και το λαθρεμπόριο καυσίμων, αρχικά θεώρησα πως κάποιοι απλά είναι ηλίθιοι και δεν ξέρουν πως να κάνουν τη δουλειά τους. Αργότερα όμως συνηδειτοποίησα πως ενδεχομένως δεν πρόκειται περί βλακείας: προφανώς ανήκει και αυτό το περιστατικό στο ευρύτερο πλαίσιο διαφθοράς στο οποίο έχει βυθιστεί αυτή η χώρα. Κοινώς, κάποιοι τα κονομάνε χοντρά απο το λαθρεμπόριο καυσίμων, και κάποιοι άλλοι έχουν συμφέρον να παραμείνουν στο απυρόβλητο οι λαθρέμποροι. Και απ΄ ότι φαίνεται, αυτοί που έχουν αυτά τα συμφέροντα, ανήκουν σε πολύ ψηλά κλιμάκια. Γιατί δεν νομίζω να είναι απλά θέμα ηλιθιότητας το να αποφασίζεις να μην εισπράξεις βεβαιωμένα πρόστιμα απο τους παραβάτες πρατηριούχους τη στιγμή που στέλνεις... στρατό εφοριακών για να εισπράξεις ένα ευρώ απο τον συνταξιούχο και τον μισθωτό.

Το θέμα είναι μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα συμφερόντων μπλέχτηκε ο Σπινέλλης, ο οποίος θα πρέπει να είναι τίμιος άνθρωπος για να αποφασίσει να παραιτηθεί απο το να ανέχεται αυτή την κοροϊδία. Αναρωτιέμαι λοιπόν με τι καρδιά θα κάτσει ο κάθε Σπινέλλης να βγάλει τα κάστανα απο τη φωτιά, όταν γνωρίζει ότι στο τέλος όχι μόνο τα κάστανα δεν πρόκειται να γλιτώσει, αλλά ενδεχομένως να αρπάξει και φωτιά ο κώλος του. Γιατί είναι άλλο πράγμα να αναλαμβάνεις μια δουλειά υποθέτωντας ότι έχεις λίγες ελπίδες να την φέρεις εις πέρας, και άλλο να γνωρίζεις οτι δεν έχεις καμία ελπίδα. Με κάτι τέτοια λοιπόν η φυγή και η αποστασιοποίηση γίνονται ελκυστικότατες λύσεις στα προβλήματα των καιρών...

Αθάνατο Δημόσιο...

Είπα λοιπόν και εγώ ο κακομοίρης να πάω στην τράπεζα για την περίφημη απογραφή του ΙΚΑ, ως ταπεινός συνταξιούχος. Υπόψιν, στα υποκαταστήματα του ΙΚΑ έχουν κάτι τεράστιες ανακοινώσεις που λένε ότι θα πρέπει να πάς στην τράπεζα στην οποία γίνεται η κατάθεση της σύνταξης έχοντας μαζί σου α) την αστυνομική σου ταυτότητα και β) το τρίμηνο ενημερωτικό σημείωμα του ΙΚΑ. Για καλό και για κακό, ρώτησα και 2-3 υπαλλήλους στο υποκατάστημα μου, και μου είπαν οτι όντως χρειάζομαι ΜΟΝΟ την ταυτότητα μου και το ενημερωτικό σημείωμα. Πάω λοιπόν στην τράπεζα, περιμένω υπομονετικά την σειρά μου, και κάποια στιγμή κάθομαι απέναντι απο τον υπάλληλο. Καλημέρα σας του λέω, καλημέρα σας μου λέει. Για την απογραφή του ΙΚΑ του λέω, μάλιστα μου λέει. Έχετε τα δικαιολογητικά; φυσικά και τα έχω του λέω, ορίστε, ταυτότητα και ενημερωτικό σημείωμα. Το βιβλίαριο του λογαριασμού στον οποίο γίνεται η κατάθεση της σύνταξης και το εκκαθαριστικό της εφορίας δεν τα έχετε; ΟΡΙΣΤΕ; μα στο ΙΚΑ μου είπαν πως χρειάζομαι μόνο ταυτότητα και ενημερωτικό σημείωμα, έχουν μάλιστα ανακοινώσεις σε χαρτί Α5 σε κάθε τοίχο που λένε πως μόνο αυτά χρειάζομαι. Λυπάμαι κύριε, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί στο ΙΚΑ σας λένε πως μόνο αυτά χρειάζονται, η τράπεζα δεν μπορεί να κάνει απογραφή αν δεν έχει το βιβλιάριο στο οποίο γίνεται η κατάθεση της σύνταξης, καθώς και το ΑΦΜ σας σε επίσημο έγγραφο, κοινώς στο εκκαθαριστικό σας σημείωμα...

ΚΚΕ Α.Ε. συνέχεια...

Έλεγα χτές για τις απολύσεις της Τυποεκδοτικής και του 902. Τελικά δίκιο είναι το δίκιο του εργάτη, εκτός κι αν ο εργοδότης είναι το ΚΚΕ: τότε τα πράγματα αλάζουν. Ο απολυμένος εργάτης δεν είναι παρά προβοκάτορας, εγκάθετος, οπορτουνιστής κρυφο-μπουρζουάς που απεργάζεται με κάθε τρόπο την καταστροφή του κόμματος του λαού, για να μην πω του λαού του ίδιου. Δεν νομίζω πως εξηγείται διαφορετικά ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν οι ιθύνοντες του κόμματος στους απολυμένους διαδηλωτές του 902 έξω απο το σπίτι του λαού στον Περισσό. Φυσικά δεν δέχθηκαν επουδενί να τους επιτρέψουν την είσοδο για να μιλήσουν: η κεντρική πόρτα παρέμεινε ερμητικά κλειστή, και οι εργαζόμενοι του κτιρίου εισέρχονταν απο την... πίσω πόρτα! Φυσικά το ΠΑΜΕ ήταν άφαντο, όπως άλλωστε ήταν άφαντο και στις απολύσεις της Τυποεκδοτικής. Προφανώς όταν γίνονται απολύσεις απο τυπικούς καπιταλιστές εργοδότες τα ένστικτα του ΠΑΜΕ ενεργοποιούνται αυτόματα, όταν όμως οι απολύσεις γίνονται απο... κομμουνιστές εργοδότες τότε μάλλον δεν θεωρούνται καν απολύσεις αλλά ένα είδος "παρότρυνσης προς αναζήτηση νέων εργασιακών ευκαιριών", οπότε και το ΠΑΜΕ δεν έχει λόγο να επέμβει...
Τελικά όταν έχεις να κάνεις με έναν υποκριτή, ξέρεις τουλάχιστον τι θα αντιμετωπίσεις. Όταν όμως έχεις να κάνεις με κάποιον που καταγγέλει την υποκρισία, όντας υποκρινόμενος ο ίδιος, τι διάολο κάνεις;

ΚΚΕ Α.Ε.

Και εκεί που όλα πανε κατά διαόλου, έχεις και την Τυποεκδοτική με τον 902 να απολύουν και αυτοί κόσμο... Περισσότερα επ'αυτού αύριο...