Ο Ντε Γκόλ, η Βρετάνη, τα Σκόπια και ο Χριστός φαντάρος...

Διαβάζω στη τελευταία σελίδα της "Επικοινωνίας" (περιοδικό της Εθνικής Οργάνωσης Πολυτέκνων), τεύχος Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου - Μαρτίου 2009, άρθρο κάποιου Πάνου Ν. Λύρα, μέλους του Δ.Σ. του ΕΟΠΑ, με θέμα τα τρία δεδικασμένα στο Σκοπιανό. Εντάξει, δεν θα κάνω τον κόπο να αναφερθώ στο κατά πόσο είναι θεμιτό το επίσημο όργανο ενός σωματείου όπως ο ΕΟΠΑ με σαφέστατο αντικείμενο, να ασχολείται με θέματα όπως η εξωτερική πολιτική. Η "Επικοινωνία" άλλωστε είναι συνηθισμένη σε τέτοια θεματολογία: Πατρίς + Θρησκεία + Οικογένεια σε κάθε τεύχος πάνε μαζί. Τα πάντα όμως έχουν και τα όρια τους. Γράφει λοιπόν ο κ. Λύρας στο άρθρο του, χωρίς ίχνος τεκμηρίωσης φυσικά και χωρίς να δώσει έστω μια παραπομπή:

"Το βέτο του Στρατηγού Ντεγκόλ στους Βρετανούς.
Όταν οι Βρετανοί χτύπησαν την πόρτα της ΕΟΚ για να γίνουν μέλη της, στην πύλη τους περίμενε ο Στρατηγός Ντεγκόλ και απο την πρώτη στιγμή τους αρνήθηκε το δικαίωμα να μπούν με το όνομα Μεγάλη Βρετανία. Η Γαλλία είχε (και έχει) μια περιοχή που ονομάζεται Βρετάνη και δεν ήθελε να δώσει στους Βρετανούς και σε κανέναν άλλο την δυνατότητα να κάνουν καμία συσχέτιση μεταξύ των δύο περιοχών ή να δημιουργηθεί καμία παρανόηση, όπως ότι η Μεγάλη Βρετανία (η Αγγλική) και η μικρή Βρετανία (η Γαλλική) είναι εννιαίος χώρος. Έτσι υποχρέωσε τους Βρετανούς την 1/1/1973 να μπούν στην Ένωση με το όνομα Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχει αυτό το προηγούμενο και φαντάζονται οι Σκοπιανοί ότι δεν θα το χρησιμοποιήσει η Ελλάδα?"

Ε λοιπόν ναι, ούτε που περνάει απο το μυαλό των Σκοπιανών πως θα μπορούσαν ποτέ οι Έλληνες να χρησιμοποιήσουν αυτό το επιχείρημα. Προφανώς δεν έχουν πάρει ακόμα χαμπάρι τι ζώα είμαστε, και νομίζουν πως ασκούμε σοβαρή εξωτερική πολιτική. Δεν ξέρουν οι άνθρωποι προφανώς ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων διαβάζει αυτού του είδους τις μαλακίες που διανέμονται μέσω ανώνυμων e-mail και τις πιστεύει ως αληθινές, ενώ παράλληλα μια πλειάδα άλλων ζώων (βλέπε "σοβαροί και έγκριτοι" δημοσιογράφοι) σπεύδουν να τα δημοσιεύσουν σε εφημερίδες και περιοδικά, για να πάρουν μετά οι διάφοροι Λύρες και να τα αναπαράγουν αυτούσια σε οποιοδήποτε μέσο έχουν πρόσβαση...

Τα κράτη έχουν επίσημα ονόματα. Με αυτά τα ονόματα μετέχουν στους διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Η Βρετανία έχει και αυτή επίσημο όνομα, και το έχει μάλιστα απο το 1927: "Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας". Το όνομα αυτό υπήρξε συνέπεια της διακύρηξης της ανεξαρτησίας της νήσου της Ιρλανδίας λίγα χρόνια πριν. Εντούτοις το Βόρειο τμήμα της νήσου παρέμεινε στο Ηνωμένο Βασίλειο (εντάξει, μιλάμε για μεγάλη και πονεμένη ιστορία), οπότε και η αλλαγή του ονόματος (προηγουμένως ήταν "Ηνωμενο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας").

Πάμε τώρα στην ΕΟΚ. Στις 3 Μαίου του 1960, έκαναν αίτηση για μέλη της ΕΟΚ 4 χώρες: Η Δανία, η Νορβηγία, η Ιρλανδία και το Ηνωμενο Βασίλειο. Προσοχή: όταν κάνεις ώς κράτος αίτηση για να μπείς σε έναν διεθνή οργανισμό, κανείς αίτηση με το επίσημο όνομα σου, όχι με ότι σου καπνίσει. Κοινώς, το 1960 οι Άγγλοι έκαναν αίτηση ως "Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας". Ο Ντε Γκόλ άσκησε ως γνωστόν βέτο, και οι αιτήσεις "πάγωσαν" (προσοχή, πάγωσαν, δεν απορίφθηκαν. Και μάλιστα και οι 4!). Για ποιο λόγο άσκησε βέτο ο Ντε Γκόλ? Για την περίφημη μήπως Βρετάνη? Ρε ποιος την χέζει την Βρετάνη? Ο άνθρωπος είχε σοβαρούς λόγους, σιγά μην ασχολιόταν με την Βρετάνη. Με τέτοιες γελειότητες μόνο δικοί μας θα ασχολιούνταν. Ο Ντε Γκόλ λοιπον, είχε μια πολύ σοβαρή αντίρηση για την είσοδο των Βρετανών στην ΕΟΚ, και η αντίρηση αυτή είχε να κάνει με τις... ΗΠΑ. Ο άνθρωπος θεωρούσε πως η Μεγάλη Βρετανία θα λειτουργούσε ως Δούρειος Ίππος ο οποίος θα έβαζε τις Ηνωμένες Πολιτείες στα εσωτερικά της ΕΟΚ και της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Προφανώς οραματιζόταν μια ενιαία Ευρώπη η οποία δεν θα δεχόταν επιρροές απο την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Κοινώς, ο Ντε Γκόλ δεν ήθελε μια "Ατλαντική Ευρώπη", ήθελε μια "Ευρώπη" σκέτο...

Το 1967 το "Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας" κάνει εκ νέου αίτηση για ένταξη στην ΕΟΚ, και ο Ντε Γκόλ για δεύτερη φορά ασκεί βέτο, με δικαιολογία την όχι και τόσο ισχυρή οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου. Επι της ουσίας εξακολουθούσε να θεωρεί τους Βρετανούς φερέφωνα των Αμερικανών. Ο Ντε Γκόλ όμως δεν έμεινε για πολύ ακόμα στην εξουσία: μετά την διαδοχή του απο τον Πομπιντού στην προεδρεία της Γαλλικής Δημοκρατίας, το βέτο άρθηκε. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν το 1970, και το 1973 το "Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας" γίνεται μέλος της ΕΟΚ...

Οπότε λοιπόν αναρωτιέμαι: Μα καλά, ΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ έκατσε και σκαρφίστηκε αυτή τη γελοία ιστορία με την Βρετάνη?

Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols...

ΠΕΤΡΟΧΕΙΛΟΣ FOR EVAH!

Gentle now the tender breeze blows whispers through My Gran Torino...

Το υποψιάστηκα στους Ασυγχώρητους" και στο "Σκοτεινό Ποτάμι". Το επιβεβαίωσα στο "Million Dollar Baby". Το "Gran Torino" ήρθε για να διαλύσει τις όποιες τελευταίες αμφιβολίες. Ο Κλίντ είναι αυτή τη στιγμή ο κορυφαίος Αμερικανός δημιουργός, period. Είναι αδύνατον να συλλάβει κανείς την τεραστία δύναμη που κλείνουν μέσα τους οι σιωπές των έργων του. Η τσαντίλα, η θλίψη και η οργή που κρύβεται μέσα στον χαρακτήρα που ερμηνεύει στο "Gran Torino" βγάζει χέρια έξω απο την οθόνη και σε πιάνει απο το λαιμό. Μα πως διάολο τα καταφέρνει αυτός ο άνθρωπος να γυρίζει ταινείες τόσο ανθρώπινες χωρίς να γίνεται μελό? Ειλικρινά, τέτοια κινηματογραφική αξιοπρέπεια δύσκολα βρίσκει κανείς στις αμερικάνικες mainstream παραγωγές. Ο Dirty Harry είναι πλέον συνταξιούχος, και κοιτώντας πίσω δεν βλέπει και πολλά πράγματα που να του αρέσουν. Μισώντας το παρελθόν στον ίδιο σχεδόν βαθμό που μισεί και το παρόν, το μόνο πράγμα που τον κρατάει στα πόδια του είναι το Gran Torino, το αμάξι - σύμβολο μιας ιδανικής εποχής που αναρωτιέται κανείς αν τελικά πράγματι υπήρξε...

Είναι τρομερό πράγμα να γερνάς. Και ακόμα πιο τρομερό να γερνάς χωρίς να έχεις κάνει κάτι που να σε κάνει περήφανο, ίσα - ίσα για να παραδώσεις με ηρεμία το πνεύμα σου. Το να αρνείσαι να το παραδεχτείς, είναι σκέτη κόλαση. Μου έχει μείνει στο μυαλό η σκηνή όπου παίρνει τηλέφωνο τον γιό του, έχοντας διαβάσει τα αποτελέσματα των εξετάσεων του. Πεθαίνει. Τι περιμένει άραγε να ακούσει απο τον γιό του? Τι περιμένει να του πεί ο ίδιος? Θέλει να ζητήσει βοήθεια? συγνώμη? Τέρμα τα δίφραγκα βρώμικε Χάρυ. Θα ψοφήσεις, και ένας ακόμα βρομο-σχιστομάτης θα έρθει να μείνει στη γειτονιά σου, στο σπίτι σου. Νόμιζες πως θα ζήσεις για πάντα, κολώγερε Πολωνέ? Τ' ανίψια σου θα χορέψουν πάνω απο τον τάφο σου, και οι νύφες σου θα βουτήξουν ότι αξίζει απο το σπίτι...

Πρέπει να το δεί κανείς και δεύτερη φορά για να υποψιαστεί ΓΙΑΤΙ είναι εργάρα, και πάλι δύσκολο. Δεν με εκπλήσει που το έθαψαν στα Όσκαρ: ο κόσμος έχει συνηθήσει στο κραυγαλέο, και ο Κλίντ δεν εγκαταλείπει την σεμνότητα του. Ακόμα και την εποχή του "Λευκός Κυνηγός, Μαύρη Καρδιά" μπορούσες να διακρίνεις το που όδευε σαν σκηνοθέτης. Δεν ξέρω αν τελικά αυτή θα είναι όντως η τελευταία του ταινεία σαν main actor: το μόνο σίγουρο είναι πως ΔΕΝ θα είναι η τελευταία του ταινεία σαν σκηνοθέτης, και είμαι σίγουρος πως θα συνεχίσει να σκηνοθετεί και να γυρίζει τέτοια μικρά αριστουργήματα ακόμα και με το ένα πόδι στον τάφο. Γιατί ο Σιωπηλός Καβαλάρης δεν θα βγεί ποτέ στη σύνταξη.

Και στην τελική, απλά και μόνο επειδή τραγουδάει ο ίδιος μερικούς στίχους στο τραγούδι που ακούγεται στην τελευταία σκηνή της ταινείας, αξίζει να του βγάλει κανείς το καπέλο...

Τσάτσαρης, ο γητευτής των άλογων*...

*(Άλλο πράγμα το άλογο, άλλο ο άλογος...)

Ε λοιπόν κοίτα να δεις πώς τα φέρνει η ζωή τα πράγματα! 4 χρόνια πρίν έγραφα για τον Τσάτσαρη και τις ακραίας αοριστολογίας απίθανες τσαρλατανολογίες του. Και τόσο καιρό μετά, εμφανίζεται ένα άρθρο για τον Τσάτσαρη στα "Νέα"...

Μη φανταστείτε πως το άρθρο ήταν ιδιαίτερα καυστικό: με εξαίρεση τον τίτλο του, θα έλεγα πως ήταν αρκετά νορμάλ (για τον μέσο αναγνώστη πάντα, για το δικό μου ύφος ήταν αρκετά "μαλακό"). Και όμως, μερικές μέρες μετά, η στήλη της Αλληλογραφίας των "Νέων" κατακλείστηκε απο γράμματα "θιγμένων" στο όνομα του Προφήτη αναγνωστών, που διέρυγναν τα ιμάτια τους για την αυθεντικότητα του Ιωάννη...

Φαίνεται όμως πως το άρθρο κέντρισε το ενδιαφέρον και σε μη-πιστούς. Ο Στ. Φραγκόπουλος ανέβασε σχετικό post. Και φυσικά οφείλω να συμφωνήσω μαζί του ώς προς τον ορισμό που δίνει στην λέξη "Μάγος" και τον χαρακτηρισμό του Τσάτσαρη ώς μάγου, αν και προσωπικά θα προτιμούσα να τον χαρακτηρίσω γητευτή: μιας και ο άνθρωπος είναι παντελώς αμόρφωτος (κάτι που εύκολα διαπιστώνει κανείς απλά και μόνο απο τον τρόπο που χρησιμοποιεί τη γλώσσα), δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση για την έλξη που ασκεί στους πιστούς του, πέραν αυτής της προσωπικής γοητείας. Ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει πολύ έντονη προσωπικότητα για να μπορεί να πείθει τόσο κόσμο για την (μοναδική κιόλας) αλήθεια του λόγου του...

Εδώ είναι Ελλάντα...

Πολύ ενδαφέρον το κείμενο της Έλενας που δημοσιεύει ο κ. Καπλανι στο blog του. Επεκτείνοντας την συλλογιστική, θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή του κοινού στο εξής κωμικοτραγικό: όσο αυξάνεται η ακρίβεια και παράλληλα πέφτει η αγοραστική ικανότητα του πολίτη (μιας και οι μισθοί μένουν στάσιμοι/μειώνονται καθώς οι αυξήσεις είναι αρκετά κάτω του πληθωρισμού), τόσο αυξάνονται οι προσφορές για πιστωτικές κάρτες και δάνεια. Τουτέστοιν, στην προσπάθεια να διατηρήσουμε το επίπεδο του τρόπου ζωής που έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα, δανειζόμαστε, χωρίς φυσικά να μπορούμε να αποπληρώσουμε. Κάνω λάθος ή πρόκειται για μια αυτοτροφοδοτούμενη φούσκα απο αέρα που περιμένει να σκάσει;

Joke of the Year...

Το αστείο της χρονιάς στον χώρο του PC Gaming είναι ομολογουμένως το Age of Conan. Και να σκεφτεί κανείς πως έχει ήδη κάνει 1 εκατομμύριο πωλήσεις, ενώ όλα τα reviews της πρώτης εβδομάδας του έδιναν καταπληκτικές βαθμολογίες. Όταν βέβαια οι παίχτες πέρασαν το level20, άρχισαν τα όργανα, και φάνηκε ξεκάθαρα πως το παιχνίδι είναι απλά σε beta φάση (κατά την γνώμη μου, ήθελε ακόμα 6 μήνες τουλάχιστον development και testing πρωτού κυκλοφορήσει). Όλα τα features που υποτίθεται πως θα έκαναν το Age of Conan να ξεχωρίζει απο τα υπόλοιπα MMO είτε δεν είναι ακόμα implemented στο παιχνίδι, είτε δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε, είτε είναι γεμάτα bugs.

Το end game content είναι απλά ανύπαρκτο, το leveling απο το 50 ως το 80 είναι τουλάχιστον προβληματικό, καθώς δεν υπάρχει ανάλογης ποσότητας questing content και το grinding πάει σύνεφο. Ο κόσμος είναι τελικά μικρότερος απ΄ όσο περίμενε κανείς, το συνεχές zoning απο περιοχή σε περιοχή κάνει τα ταξίδια βαρετά και κουραστικά, και τα gathering/ crafting proffesions είναι εντελώς broken και σε ορισμένες περιπτώσεις (όπως πχ το skinning και το alchemy) απλώς ακατανόητα (αφού τα skins είναι drop items ανεξάρτητα απο το αν είσαι skinner ή όχι, ποιός τελικά ο λόγος ύπαρξης του Skinner στο παιχνίδι;). Το δε προτοποριακό σύστημα μάχης είναι το μεγαλύτερο αστείο απο όλα: Για τους meelee χαρακτήρες είναι απλά ένα σύστημα combos όπου απλά πατάς συνδιασμούς πλήκτρων, για τους δε casters είναι όπως ακριβώς και στο WoW: απλό casting και μπάρα cast! Εντάξει, για να μην μιλήσω για το περίφημο Spellweaving. Υποθέτω πως ούτε καν οι developers γνωρίζουν τι ακριβώς υποτίθεται πως είναι. Επι του παρόντος, είναι ένας εφετζίδικος τρόπος για να πεθάνεις γρήγορα, ώστε να μπορέσεις μετά να επιλέξεις rez point για να μεταφερθείς γρήγορα στον χάρτη... Οι Guild Cities δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που θα έπρεπε (και είχε διαφημιστεί) πως θα είναι. Υπάρχει ένας και μοναδικός NPC που δουλεύει αυτή τη στιγμή, ο Trader, και αυτός με χίλια δυο προβλήματα. Όσο για το περίφημο PvP rewards system: Υποτίθεται πως θα ήταν μέσα στο παιχνίδι με την κυκλοφορία του, όπως ακριβώς και η υποστήριξη για το DX10. Τα PvP rewards δεν είναι πουθενά (ανακοινώθηκαν για τέλη Ιουνίου, μετά για αρχές Ιουλίου, ακόμα τίποτα), το DX10 για μετά τον Αύγουστο.

Με δυο λόγια, μιλάμε για μεγάλη απογοήτευση...

Μα πού πήγε;

Έχω παρατήσει το World of Warcraft εδώ και καιρό, υπάρχει όμως ακόμα κόσμος που ασχολείται. K, no problem, περί ορέξεως άλλωστε ουδείς ο λόγος, που λέει και ένα λατινικό γνωμικό (ήταν και βασική αρχή των Σχολαστικών αν δεν κάνω λάθος). Το εκνευριστικό όμως είναι όταν εξακολουθούν να ασχολούνται μαζί σου μερικοί γκιόζηδες. Τι διάολο, τελειώσαν τα bosses στο παιχνίδι και ο Πεφωτισμένος Ελέω Θεού Αρχηγός* θυμήθηκε περσινά ξινά σταφύλια; Anyway, μάλλον κάποιοι απο το guild του τον έκραξαν άσχημα, γι΄ αυτό και φρόντισε να κατεβάσει άρον - άρον την περίφημη σελίδα με τους παίχτες που ήθελαν το κακό του, το κακό του guild του, και την καταστροφή του σύμπαντος...

*All rights reserved. "Πεφωτισμένος Ελέω Θεού Αρχηγός" is a trademark of Cerberos, Divine Emperor of Samurai...

PS: Συγχαρητήρια για τους επερχόμενους σπόνσορες. Να μαντέψω, η Siemens και η Deutsche Telecoms είναι;
PS2: Δεν έχω τίποτα με τα παιδία απο το guild, progress θέουν να κάνουν και να ευχαριστηθούν το παιχνίδι. Ο χαρακτηρισμός "γκιόζηδες" πάει σε ένα μόνο άτομο (και χρησιμοποιώ πληθυντικό επειδή το άτομο είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ, Θεϊκός Αυτοκράτορας γάρ), τον Πεφωτισμένο...
PS3: Μόλις έμαθα πως κατεβαίνει και στις εκλογες...

Εθνική Ελλάδος γειά σου...

Και για όσους δεν κατάλαβαν: μετάλλια, πρωτιές και διακρίσεις χωρίς ντόπα δεν γίνεται. Απλά ενώ πλέον είμαστε και εμείς ισότιμοι με όλους τους υπόλοιπους στις ουσίες, μας λείπει η πείρα στο σκαπουλάρισμα. Αλλά σε 10, 20 το πολύ χρόνια θα την αποκτήσουμε και αυτή, οπότε και η WADA δεν θα μας πιάνει στον ύπνο όπως τώρα. Η μόνη πρωτοτυπία στην περίπτωση των 11 που πιάστηκαν στην φάκα, είναι πως μάλλον έγινε καρφωτή η δουλειά από κάποιον εκ των έσω που πήρε πρόσφατα πόδι. Στον υπόλοιπο κόσμο οι καρφωτές γίνονται από αντίπαλες εθνικές ομάδες συνήθως, για να κόψει ο πλεονάζων ανταγωνισμός. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί (ελάχιστοι) που ομολογούν, όταν ανακαλύπτουν πως οι όρχεις τους εξαφανίστηκαν και έβγαλαν βυζιά...

1 μέρα πριν το Βουκουρέστι...

...and anything goes. Έχω την εντύπωση πως σε 200 χρόνια από τώρα όλο αυτό το πανηγύρι με τα κράτη - έθνη θα είναι απλά μια δυσάρεστη ανάμνηση (εάν φυσικά δεν έχουμε αλληλοφαγωθεί όλοι μεταξύ μας, ή αν δεν έχει παγώσει ο πλανήτης...)